Hardnekkig

Heerlijk zo´n hittepit. Warmte voor nek, hals, schouders en achterhoofd. Daar waar zich zoveel afspeelt. Op het scharnierpunt tussen hoofd en lijf. De overgang tussen denken en voelen. Daar waar het wringt soms, of stagneert.

Daar waar je van alles tot je neemt. Eten, drinken, poeders, pillen en medicijnen. En wat je allemaal nog meer maar moet slikken.

Daar waar je iets niet je strot uit krijgt. Een woord van verzoening bijvoorbeeld, of “sorry!” Of datgene wat al sinds jaar en dag een een brok in je keel veroorzaakt. Of waar je van over je nek gaat?

En wat heb je je nou weer op de hals gehaald? Ergens “ja” tegen gezegd zonder echt na te gaan of het wel goed voor je is. Wat of wie neem je allemaal op je schouders? Omdat de sterkste schouders nu eenmaal de zwaarste lasten moeten dragen.

Lukt het je om af en toe je schouders op te halen? Of blijf je met opgetrokken schouders zitten?

Doe je dingen hals over kop? Of zoals mijn moeder zei, als ze mensen ondoordachte domme zingen zag doen: “stelletje halskoppen!” Of kom je pas in actie als het mes op je keel wordt gezet? Als het om een halszaak gaat.

In al de jaren dat ik in de revalidatie werk met mensen met chronische pijn, is het misschien wel het meest voorkomende gebied waar de klachten zitten. Hardnekkige klachten. En zelf heb ik er ook met regelmaat last van. Dat zal wel niet van niks zijn.

Er is natuurlijk van alles aan te doen. Oefeningen, pijnstillers, spierverslappers, massages. Een betere houding. Of de hittepit. Om de klachten weg te krijgen.

Maar misschien is het eerst goed om zo nu en dan juist eens dankbaar stil te staan bij dit belangrijke stukje van mijn lijf. Er even milde aandacht aan te besteden. Het heeft zoveel te verduren. En misschien heeft het me ook wel wat te vertellen. Als ik goed luister.

Eén gedachte op “Hardnekkig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *