Gedragen Door Muziek

Muzieksymp - low res-7

“Take my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you!”

Nadat we “The Sound Of Silence” hadden gezongen, wist ik ineens dat ik het hierover moest hebben, op dit symposium. Over deze zinnen. Aan het begin van onze workshop over afasietherapie SMTA. En dan niet alleen omdat het daarbij specifiek gaat over het helpen van mensen die letterlijk door een herseninfarct de grip op hun spraakvermogen zijn kwijtgeraakt. Ik voelde: het gaat híerover in therapeut zijn. Om mensen te helpen genezen, te helpen bevrijden uit de dodelijke stilte van onmacht en onbegrip, hebben ze meer dan woorden nodig. Een arm om hen heen. En natuurlijk muziek, een lied. Dat de woorden niet langer slechts als druppels hun weerkaatsing vinden in de put van stilte, wanhoop en eenzaamheid. Er gebeurde iets met ons toen wij, mijn muziektherapiecollega’s en ik dit zongen. Het was iets in de ogen van onze luisteraars. Of misschien vooral iets in mijn eigen hart.

In een van de andere workshops die ik op deze avond mocht geven, heb ik Brené Brown weer eens geciteerd. Dat het er in therapie om gaat om vanuit empathie te werken in plaats van sympathie. Als iemand in de put zit, heeft hij het niet nodig dat erboven aan de rand van die put staat te roepen “Deze kant moet je op!” Maar je moet afdalen in die put. Naast hem gaan zitten, een arm om hem heen slaan. Erbij blijven, in dat donkerste duister.

Misschien kon ik het zo intens beleven door wat ik een paar weken geleden meemaakte. Of eigenlijk zit ik er nog middenin. Een vrouw die ik, vanuit mijn eigen bedrijf voor muziek en zingeving al jaren begeleid om een aantal heftige verlieservaringen een plaats te geven, verloor twee weken geleden ook nog eens haar man, die voor haar als een anker in de wilde zee van haar leven was. Gelukkig kon ze mijn aanwezigheid al snel na dit verlies weer toelaten. Iets wat ik als een kostbaar geschenk kan ervaren. En ik kán dit áán omdat ik de afgelopen tijd heb geleerd dat ik niet naar oplossingen hoef te zoeken. Al zou ik het willen, ik kán gewoon geen richting wijzen aan iemand die zo geconfronteerd wordt met stuurloosheid na zo’n overweldigende gebeurtenis. Ik kan er wél bíj blijven. Met open handen. Luisteren naar haar zoekende woorden, haar stilte, haar lied. En hooguit zachtjes meeneuriën.

Muzieksymp - low res-8

Soms regent het in je leven harder dan jouw grond aankan,
zoals we ook zongen. Hier te horen in de aarzelende oefensessie tijdens de voorbereiding van het symposium. Wat heerlijk dat er een lied is, dat anderen voor je zingen als je het even niet meer aankunt. De troost van de muziek, zodat het gaat stromen. De tranen, maar ook de energie, de levenskracht van het onverwachte. Ik mocht vertellen over de man die plotseling niet meer kon lopen, en die kracht putte uit “Laat Me” van Ramses Shaffy. En die er een eigen tekst op schreef: “Laat me, laat me mijn eigen gang weer gaan. Laat me, laat me, maar laat me alsjeblieft weer staan!” En die na aan het einde van zijn revalidatie op eigen benen het pand kon verlaten en daarbij dit lied voor ons zong.

Er gebeurde nog veel meer deze avond. Teveel om op te noemen. Samen met onze collega’s, een arts, een logopedist, een ergotherapeut en een muziekdocent, mochten we het illustreren. Met het publiek ook. De kracht van de muziek die daar begint waar woorden tekort schieten. We mochten vertellen en ervaren hoe samen muziekmaken ruimte schept. Hoe bevrijdend het is om je perfectionisme los te durven laten. Te ontdekken en te verklanken wat er “nog wel” en “toch weer” mogelijk is.

En voor mij persoonlijk was de grootste ontdekking dat het zo kostbaar is om dit sámen te beleven. Zelden heb ik eerder zo intens ervaren als in de afgelopen spannende weken van voorbereiding, hoe goed het is om sámen op te trekken. Ik heb mijn directe collega’s zoveel beter leren kennen door het symposium samen te doen. Samen de liedjes te kiezen en te zingen waar ons hart van open gaat. De humor en de kwetsbaarheid. Hun prachtige stemmen die me aanraakten. De gedeelde klank, hoe we elkaar droegen en optilden. Elkaar in onze kracht zetten. En dat het dan gaat kloppen. Het groeiende vertrouwen dat we onze toehoorders zouden meenemen in ons enthousiasme. En hoe dat dan op de avond zelf ook gebeurde.

En, hoe ons vak ook op andere plaatsen onder druk lijkt te staan, onder dwang van de verzakelijking in zorg en samenleving, ik heb me hier enorm bevestigd gevoeld. Omdat we zoveel ruimte en steun kregen om dit symposium te organiseren. En door de reacties van het publiek. De tranen, de lach en de verwondering. De overgave aan het grote geheim dat muziek heet.

Muzieksymp - low res-5

(Foto’s Winout Blaauw)

4 gedachten over “Gedragen Door Muziek

  1. Joke van der Veer

    Ik zit met kippenvel en tranen in mijn ogen.
    Prachtig beschreven en omschreven hoop dat je nog heel veel revalidanten kan en mag helpen op deze enige naar mijn mening juiste manier

    1. Michael

      Hier zie ik (ik persoonlijk) duidelijk het werk van de Heilige Geest, of hoe jij het ook maar wilt noemen; in elk geval: fantastisch, wonderlijk, Goddelijk; zeg het maar. Op zijn minst ontroerend. 10 en een griffel !

      P.s; Piet, nooit geweten dat jij zo mooi piano kan spelen !

      😀

  2. Anne-Marie Lacombe

    Nogmaals bedankt voor deze mooie cadeau! voor alle tips en aanmoedigingen voor ons, die met muziek en adequaat aandacht een verschil kunnen maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *