Oud En Nieuw

Rembrandt “de presentatie in de tempel”

De oude tempeldienaar Simeon krijgt op de drempel van zijn eigen dood, het pasgeboren kindje in zijn handen gedrukt. Als hij – hoewel nagenoeg blind – het kindje zíet, en de toekomst die het meebrengt, kan hij pas in vrede heengaan. Het leven loslaten, omdat het leven dóórgaat. En nieuw en licht zal zijn.

Misschien ziet hij meer met zijn ziel dan met zijn ogen. Het kindje dat geldt als belofte voor de toekomst is immers ontheemd geboren in een stal, in een voerbak gelegd en in oude doeken gewikkeld. Een machteloos kleintje.

Daarom doet de houding van Simeon me denken aan de woorden over hoop die aan Vaclav Havel worden toegeschreven:

Hoop
Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
Een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
Niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Ik wens jullie een vreugdevol en hoopvol 2023

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *