Verlaten Decor

IMG_20170414_101052

Leeuwarden, Goede Vrijdag. Op de ochtend na “The Passion” worden de decors afgebroken. Zo te zien niet met zachte hand. Scheurenderwijs worden de witten doeken die het schouwspel omlijstten verwijderd. Een staketsel van steigerpijpen blijft over. De Achmeatoren staat op de achtergrond al klaar om het plein zijn oude uitzicht terug te geven. Alle koffiebekertjes en flyers zullen zijn verdwenen, en niets herinnert ons aan het verhaal dat hier is verbeeld.

Uitzicht op het Schedelveld: de haat en het kwaad hebben hun werk gedaan. Aan het verlaten kruis nog bloed, hier en daar een flard gescheurde kleren. Een geur van dood en verschrikking. Een enkeling die er nog ronddwaalt, in shock, verbijsterd over wat zich hier heeft afgespeeld. Zijn idool is vermoord, haar vriend is haar afgenomen. Eerst vernederd, geslagen en bespuugd. Belachelijk gemaakt en vervolgens aan een langzame pijnlijke marteldood overgegeven. Niks heldhaftigheid. Geen gelikte show. Zijn doodsschreeuw hangt nog in de lucht.

Vanavond kijk ik “Des Hommes Et Des Dieux”, die betoverend mooie film, het ware verhaal, over een groep mannen die samen zingen, wonen, eten, werken en bidden in de Algerijnse bergen. Franse katholieke monniken. Vrienden, tochtgenoten. Die leven van wat de aarde hen geeft, die het land bewerken, honing verzamelen, geiten hoeden. Die de arme islamitische dorpelingen, hun naasten, op liefdevolle wijze steunen. Zoals Luc, de bejaarde broeder en arts, al tientallen jaren de zieke kinderen van het dorp geneest en hun moeders van nieuwe schoenen voorziet als de oude niet meer op te lappen zijn. En die jong en oud helpt door naar hun levensvragen te luisteren.

Deze groep mannen besluit níet weg te gaan als hun dorp en hun huis en hun manier van leven in gevaar zijn. Gevaar omdat extremisten zich ongemakkelijk voelen bij hun vredelievendheid. Omdat hoop en liefde ongemakkelijk zijn voor wie door haat is gevormd. Een net van dreiging en aanslagen sluit zich langzaam om hen heen. Maar ze gaan niet weg als het gevaar nadert. Als een gevechtshelikopter de stilte van hun gebed dreunend verstoort gaan ze arm in arm zingen over een God die menselijk is geworden, zichzelf heeft geïdentificeerd met zachte kracht. Vertwijfeld zijn ze, en bang. Maar ze kijken niet weg. Ze blijven staan. En zingen.

De slotscènes van de film: broeder Luc trekt tijdens de laatste maaltijd samen voor één keer twee flessen wijn open. Vandaag gul in plaats van sober. Om het leven en de verbondenheid te vieren in het zicht van de dood. Er zijn geen woorden meer. Het Zwanenmeer klinkt uit de oude cassettespeler. In die nacht worden ze ontvoerd en gegijzeld. En tenslotte, lopend, als in een kruisweg, weggevoerd in de mist. Om, wie weet hoe pijnlijk, te sterven.

Goede Vrijdag. Misschien betekent het: dat er gesproken wordt over, dat er een vermoeden is van een kracht, een God , een levensbron die niet ver weg of wereldvreemd is. Die dáár is waar leven is. Dus ook, of juist daar waar lijden is. En die dat lijden niet weg kan nemen. Maar die wel de pijn kan delen. Nabij zijn, niet wegkijken. Of andersom gezegd: misschien ontstaat er, middenin lijden en pijn zoiets als goddelijke liefde. Als wij niet wegkijken, niet vluchten in makkelijke oordelen over anderen of over onszelf. Zachte kracht tegenover geweld en cynisme. Aan het kruis nog te kunnen stamelen: “Vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen!”

IMG_20170414_220123

Een gedachte over “Verlaten Decor

  1. Hannie

    Halo Piet,

    Al enige tijd lees ik met genoegen je vertelsels. Mooi in dit stuk is de lijn naar het heden en de symboliek, de hoop en de liefde. Op deze Stille Zaterdag wil ik graag het licht hieraan toevoegen.

    Met vriendelijke groet,
    Hannie

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>