Meer Bloemen En Basalt

20160530_201900

Het is alsof ik er even uit de tijd loop. Ik schreef al eerder over dit plaatsje op de Afsluitdijk. Vroeg in het voorjaar was het toen. Nu is de natuur vele stappen verder, ook op Breezanddijk. Uit de kieren tussen de basaltblokken is de onoverwinnelijke zeekool opgeschoten. De rozenbottels geuren, het zaaiende gras wuift tussen de klaver.

Het is maandagavond en ik ben op de terugreis van Alphen naar Leeuwarden. De radio vertelde me zojuist dat in het hele land onweer huishoudt – code oranje – maar hier is het nog droog, al waait het onheilspellend en zijn de vogels stil. Ik ben de enige klant in het benzinestation waar ik tank en een bakje koffie neem. De mooie roodharige medewerkster glimlacht naar me. Soortgenoten herkennen elkaar, misschien juist op onherbergzaam terrein.

20160530_202944

In Alphen was ik met mijn ouders in het ziekenhuis. Het hart van mijn oude vader is goedgekeurd. Ze kunnen weer een poosje vooruit. Ik laat hen samen achter. In hun eigen leven, hun eigen huis, hun eigen eigenaardigheden. Vanmorgen is mijn kleine nichtje geboren. Nieuw en oud leven op één dag. En ik ben op weg naar huis, mijn eigen gezin. Morgen weer aan het werk. Maar nu even op pelgrimstocht in niemandsland, besluit ik.

Ik parkeer mijn auto achter het tankstation en wandel eerst langs de IJsselmeerkant. Voor de zeevisserscamping loop ik het viaduct op, langs de overweldigende rozenbottels. Hiervandaan heb je een uitstekend zicht op de rommelige nederzetting. Maar ik kijk niet teveel. Die mensen zochten niet voor niks deze afgelegen plek op. Niet om begluurd te worden, in elk geval.

20160530_201707

Ik heb echt bewondering voor zeekool. Tussen harde hoekige basaltblokken omhoog komen en dan zo uitbundig bloeien. Ze schijnt bijzonder voedzaam en gezond te zijn. Dat kan ook bijna niet anders. Groente geworden weerspannigheid.

Ik loop hier niet voor niks. In mijn vorige stukje schreef ik over mijn gevoel pelgrim te zijn. Misschien vandaag wel pelgrim op deze enclave van minder dan een vierkante kilometer. Natuurlijk houden werk, gezin en verantwoordelijkheden me op mijn plek. Maar daarom mag ik nog wel op reis zijn in mijn hoofd. Misschien is echt op reis zijn juist wel géén doel hebben.

20160530_202238

Langs het gedenkplaatje waar ik destijds over schreef loop ik voor het eerst helemaal om het bochtje van het havenhoofd. En daar, met uitzicht op zee, zowaar nog een monumentje. Nu met alléén de tekst “Pa Theo”. Wie is Theo, wie is pa? Is dit een teken van verbondenheid? Een eerbetoon aan vaders en zonen? Wordt er iemand vermist? Is het een antwoord op een ongestelde vraag?

Ik zie vooral hoe twee personen als het ware opgenomen zijn in het landschap. De basaltblokken met het mos. De herinnering neemt de kleur van de omgeving aan, tot ze er definitief in opgaat. Verdwijnen door er één mee te worden.

20160530_202251

Ik vind het iets geruststellends hebben om middenin het leven oog in oog te staan met sterfelijkheid. Dat dit er net zo bij hoort als de zon die opkomt en ondergaat, de seizoenen die zorgen voor hagel, mist, hitte en zeekool.

Terug in de auto stop ik Spinvis in de CD-speler. “Bagagedrager”: “’t Is lang geleden, een eeuwigheid, je fietste op de Afsluitdijk….maar ik weet niet wat je er nu van vindt, als je luistert naar de wolken, als je luistert naar de wind”. Met vanaf 1.22 de mooiste gitaarsolo die ik ken, terwijl ik de ruitenwissers aanzet bij de eerste druppels van het onweer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *